மடை



இருவார சிறுகதை

- உமாமகேஸ்வரி

சின்னக்கா தோசைச் சட்டியைத் தேய்த்துக் கழுவி திருப்தியாக அதன் பளபளப்பைப் பார்த்துவிட்டு, கொல்லைப் புறத் தென்னை வரிகளிட்ட ஆகாயத்தையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். அப்படி என்னதான் தேடுகிறாளென்று கடவுளுக்குத்தான் வெளிச்சம். தென்னைக்கு உரம் வைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பாளோ என்னவோ. ஆமாம், நாளாகிவிட்டது. இரண்டு மரங்களும் காய்க்காது மொட்டையாக நிற்கின்றன.

மேலே கருடன் பறக்கிறது போல. அக்கா ஆகாயத்தைப் பார்த்துக் கும்பிட்டு கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டாள். கண்ணில் நுனி விரல்களால் கற்பூரத்தை வணங்குவது போல் ஒற்றினாள். பிறகு தன் புடவையை இறக்கிப் பாதம் வரை தழைத்தாள். ‘மீன் கொடித் தேரில் மன்மதராஜன் ஊர்வலம் போகின்றான்...’ பாடியவாறே பித்தளைக் குடத்தை இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டாள். அப்போதும் ஆகாயத்தில் எதையோ தேடினாள். தென்னையின் நிழல் சுவரில் வரைந்த கறுப்பு வரிகள்... அவள் அதற்கு நடுவில் நின்று தன்னையும் சேர்த்துப் பார்த்தாள்.

இடுப்பில் குடம்; அவசரத்தில் பின்னாமல் தூக்கிக் கட்டிய கூந்தல்; கழுத்தில் கொஞ்சம் அகலமான முருகன் டாலர்; காதில் அகலமான தொங்கட்டான்கள்; அவற்றை லேசாக ஆட்டினாள்; நிழலும் ஆடியது. நறுவிசாகக் கட்டப்பட்ட புடவை காற்றில் விசிறிப் படபடத்தது. அழகான நிழல்தான். ‘‘ஒரு குடம் தண்ணீர் இறைக்க இம்புட்டு நேரமா?’’ உள்ளிருந்து பாமாவின் குரல் கேட்டது.

‘‘சின்னக்கா! என்ன பண்ற?’’ மறுபடி கூர்மையாக நிசப்தத்தில் பாயும் குரல். ‘‘வந்துட்டேன்... வந்துட்டேன்!’’ கத்தியபடியே உள்ளே நடந்தாள். குடத்தை அடுப்படி மேடையில் இறக்கி வைத்தாள். ‘‘குட்டிமா வரும் நேரமாச்சு’’ என்று பாமா கொழுக்கட்டை மாவை எடுத்து சின்னக்காவின் கையில் கொடுத்தாள். ‘‘பிசைஞ்சு உருட்டி உள்ளே தேங்காயும் சீனியும் வச்சா போதும்...’’ - பாமா ‘‘குட்டிமாவுக்கு கடலைப் பருப்பு பூரணம்தாம்மா பிடிக்கும்...’’ சின்னக்கா சொன்னாள்.

‘‘இப்போ நேரமில்லையே; தேங்காயும் சீனியும் போதும்...’’ குரல் அத்துக்கிடந்தது பாமாவுக்கு. ‘‘அது சாப்பிடாது...’’ ‘‘சாப்பிடாட்டி இருக்கட்டும். நீ அவளுக்கு ரொம்பச் செல்லம் கொடுக்கிற சின்னக்கா...’’ ‘‘அது இஷ்டப்பட்டதாச் செஞ்சு குடுப்போமே...’’ என்றாள் சின்னக்கா வாஞ்சையாக. பாமா ஒரு பதிலும் சொல்லவில்லை. அவள் டிவியில் ஆழ்ந்திருந்தாள். ‘இரவுக்கு ஆயிரம் கண்கள்; பகலுக்கு ஒன்றே ஒன்று...’ என்ற பாடல் ஓடியது. உச்சுக் கொட்டிபடி சேனலை மாற்றினாள்.

‘உன்னுதிரம் போலே நான் பொன்னுடலில் ஓடுவேன்...’ மெய் மறந்தாள் அவள். ‘‘மீனா சேலை எல்லாம் அழகா இருக்குல்ல சின்னக்கா?’’ கண் கொட்டாமல் பார்த்தபடி கேட்டாள். ‘‘ஆமாமா, அது மீனாக்கு ரொம்ப நல்லாயிருக்கு...’’ என்றாள் சின்னக்கா. சின்னச் சின்னதாக மாவை எடுத்து இடது கை மையத்தில் வைத்து உருட்டினாள். உருண்டைகள் அச்சாக ஒரே மாதிரி கோலிக் குண்டின் அளவிலிருந்தன. ஒன்றுபோல ஒரு பிசிறோ, பிசகோ இல்லாமல் உருட்டி உருட்டித் தாம்பாளத்தில் குவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வாசலில் யாரோ மரக் கதவின் திருகு தாழ்ப்பாளைத் திறக்கும் ஒலி. பள்ளிக்கூட ஷூக்களைக் கழற்றும் சத்தம். ‘‘அம்மா...’’ சிறிய ரெட்டைப் பின்னல்களைப் பின் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் ஷிவானி. அவள் முகம் லேசாக அயர்ந்திருந்தது. கைகள் அனிச்சையாகக் கழுத்துப் பட்டியை நெருடிக்கொண்டு இருந்தன; ‘‘கையை எடு ஷிவானி...’’ அம்மா சொல்வதை அவள் கேட்பதே இல்லை. இப்போது கழுத்துப் பட்டியை விரலால் பற்றியெடுத்து அதன் நுனியை வாயில் போட்டு உறிஞ்சினாள்.

‘‘ச்சீ, கடிக்காதடி. என்ன பழக்கம்... துணியைக் கடிச்சிக் கிட்டு, பச்சப் புள்ள மாதிரி...’’ அம்மா திட்டிக்கொண்டே பின்னல்களை இணைத்துக் கட்டிப் பின்புறம் கொண்டையிட்டாள். ஷிவானி அவள் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு புடவை நுனியைச் சப்பினாள். ‘‘என்ன இது... விடு விடு...’’ அம்மா முனகிக்கொண்டே சேலையை விடுவித்துப் பட்டாசாலைக்குப் போனாள்; டி.வி.யைப் போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

‘‘நீயா? ஹஹ்ஹஹ்ஹா!’’ என்று அலறியது அதில் வரும் பேய்; பாமா சுவாரஸ்யமாக மடியில் குஷனை எடுத்துப் போட்டு வருடிக்கொண்டே பார்த்தாள். கொழுக்கட்டை வாசனை வீடு முழுக்க வந்தது. கொதி நீரில் மாவுருண்டைகளை சிதையாமல் பையப் போட்டு வேகவைத்த உருண்டை; சீனி, தேங்காய் போட்டு கமகமவென ஏலக்காய் மணக்க... சின்னக்கா சுடச்சுட பால் கொழுக்கட்டையை ஒரு கிண்ணத்தில் ஊற்றி முந்தானையில் பதனமாகப் பொதிந்துகொண்டு வந்து ஷிவானியின் பக்கத்தில் இருந்த குட்டை மேஜையில் வைத்தாள்.

‘‘குட்டிமா கொழுக்கட்டை...’’ அவள் வாயை ஆவென்று திறந்தவாறே கலர் பென்சிலால் ஏதோ வரைந்து கொண்டிருந்தாள். ‘‘ம்... ம்...’’ என்றாள். ‘‘கொதிக்குது, பார்த்து, சூதானமா சாப்பிடு...’’ ‘‘நீங்க ஊட்டுங்க சின்னக்கா...’’ ‘‘இரு குட்டிம்மா, வேலை நிறைய இருக்கு...’’ அவள் மஞ்சள் பென்சிலைக் காகிதத்தில் தீட்டினாள். சின்னக்கா பட்டாசாலைக்கு வெளியே இருந்த திறந்தவெளியில் மதிலோரப் படிக்கட்டுகளில் விறுவிறு என்று ஓட்டமும் நடையுமாக ஏறினாள்.

காய்ந்த உருப்படிகளை இரண்டு கைகொள்ளாமல் அள்ளிக்கொண்டு வந்தாள். ‘‘விழுந்திடாதீங்கக்கா. இப்புடி ஓடுறீங்க...’’ கீழிருந்து கத்தினாள் ஷிவானி. அவள் கை மருதாணிச் செடியை வருடிக் கொண்டிருந்தது. அவள் பிறந்த அன்றுதான் அந்தச் செடியையும் நட்டார்களாம். அது இப்போது அவளுடைய வளர்த்திதான் இருக்கும். அழகாய்ப் பச்சைப் பசேெலன்று தளதளவென்று நிற்கிறது. மெல்ல பல்கிப் பெருகி ஒரு பச்சை வெளியை உருவாக்கி வைத்திருந்தது வீட்டுக்குள்.

‘‘இன்னிக்கு என்ன டிபன் சின்னக்கா?’’ ‘‘பால் கொழுக்கட்டை; பக்கத்திலயே வச்சனே ஷிவானி... பார்த்து ஆறியிருந்தா சாப்பிடு; நாக்கைப் பொத்துக்காதே...’’ ஷிவானி கன்னத்தின் மையத்தில் சிவப்பாக முளைவிட்ட பருவைப் பார்த்தாள்; அதை விரலால் நெருடினாள்; ‘‘அதத் தொடாத... தழும்பாகும்...’’ எச்சரித்தபடியே அடுப்படிக்குள் ஓடினாள். அவள் வாய் ‘மேற்கே மேற்கே மேற்கேதான் சூரியன்கள் உதிக்கிறதே...’ என்று பாடியது.

ஒரு நிமிஷம் வாய் சும்மா இருக்காதே, எப்பப் பாரு பாட்டு, பேச்சு, கதை... ‘‘இது என்ன பாட்டு?’’ ‘‘தெரியலிங்கமா. எஃப்.எம்.மில் குட்டிமா போட்டுச்சு...’’ ‘வாவி நீரில் கமலம் போலாழ மெல்ல... ம்ம்ம்... கண்ணின் மணியே, என் தோளில் நீ...’ ‘‘அடக் கடவுளே, இது என்னவாம் பாட்டு?’’ ‘‘குட்டிமாவோட மொபைல் ரிங்டோன் இதானே.’’ ‘‘ஓ, அது வேறயா..? நீயும் உன் குட்டிம்மாவும்...’’ அம்மா அழகாக அலுத்துக்கொண்டாள்.

‘‘ஆமா, நானும் என் குட்டிம்மாவும்...’’ பெருமிதமாகச் ெசால்லிக்கொண்டே, துவைத்த உருப்படிகளை அழகாக மடித்து வைத்தாள். பால் கொழுக்கட்டை சாப்பிட்ட கிண்ணமும் ஸ்பூனும் கையில் எடுத்துக் கழுவும் தொட்டிக்கு நடக்கப் பார்த்தாள் ஷிவானி. ‘‘நீ இரு குட்டி...’’ சின்னக்கா கிண்ணத்துத் தண்ணீரில் ஷிவானியின் விரல்களை முக்கி எடுத்துக் கையோடே இருந்து டவலில் ஒற்றினாள். ஷிவானி திரும்பி உதட்டை சின்னக்காவின் புடவையில் ஒற்றி எடுத்தாள். சின்னக்கா சிரித்தாள். சாப்பிட்ட கிண்ணத்தை எடுத்தாள். ‘‘என்னடா இது..?’’ என உள்ளே போனாள்.

ஷிவானி பாத்ரூமிற்குள் போனாள், ‘மலர்கள் கேட்டேன் வனமே தந்தனை...’ என்றபடி. ‘‘நீயும் ஆரம்பிச்சுட்டயா...’’ என்றார் அம்மா பெருமிதம் பொங்க. சடசடவென்று திடீர்த் துளிகள்; படபடவென்று மழை இறங்கி முற்றத்தில் பெருகியது. நைட்டியோடு தலையில் சுற்றிய டவலுடன் பாத்ரூமைத் திறந்தாள் ஷிவானி. கடகடவென்று பெருஞ்சாரல் விசிறும் மழை; குளுகுளுக்கும் வான் கருணை.

‘‘யே நில்லு... நில்லு நில்லு... சொன்னாக் கேளு...’’ ஷிவானி பின்னே ஓடினாள். ‘‘குடை எடுத்துட்டு வரேன் குட்டிமா, நல்லா சளி பிடிக்கும்...’’ அவள் எங்கே கேட்கிறாள்? மழைக்குள் இறங்கி கொலுசுக் கால்களால் அலையத் தொடங்கினாள், குட்டிக் கைகளில் வானத்தைப் பிடித்தாள்; ஒரே குதூகலம்; அவள் உதட்டில் உல்லாசமான ‘லலலா, லலலா; ம்ம்; ம்ம்...’ என்று வார்த்தைகளில்லாமல் ஏதோ மெட்டு.

‘‘ஏ... வா, வா, வா, அம்மா கோபிப்பாங்க...’’ ஷிவானி காதிலேயே வாங்கக் காணோம்; குடையைத் தள்ளிவிட்டாள்; மழைக் குட்டிகளைப் பிடித்துக் கைநிறைய இவளிடம் தந்தாள். ‘‘யேயேய், பனியா இருக்கு...’’ இவள் நடுங்கிக் கையை உதறினாள். ‘‘பனி மழைடா... வேணாம், வா வா...’’ அதட்டினாள். ‘‘ம்... ஆமாம். பனி மழை...’’ அவள் கைகள் மழையைத் துழாவிக்கொண்டு முகம் ஒரு மலர் போல மேலே நிமிர்ந்து ஆகாயத்தை அருந்திக்கொண்டு... ‘‘என்னதிது, காய்ச்சல் வரும்...’’ - அம்மாவின் உரத்த குரல்.

‘‘எவ்வளவோ சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேன்னுது...’’ ‘‘உள்ள வாயேன். அப்பா வரும் நேரம். போதும், ஒத்துக்காது...’’ கவலையான குரலை அவள் ஒதுக்கினாள். ‘‘வர்ரியா, இல்லையா... பாரு அப்பா கூப்பிடுறாரு. ஃபோன்ல. லைன்ல இருக்காரு...’’ என்று பொய்யை ஒளித்துக் கத்தினாள். ‘‘வரேன்மா. ப்ளீஸ்... கொஞ்ச நேரம்...’’ மழையைப் பிரிய மனமில்லாமல் வானம் சொட்டும் உடைகளோடு உள்ளே வந்தாள். கூந்தலைத் துண்டால் ஒற்றி எஞ்சிய துளிகளை அம்மா மீது அடித்தாள் விளையாட்டாக.

‘‘சும்மா இரு...’’ என்று அம்மா கை ஓங்கினாள். சிடுசிடுக்கும்படி முகம் சிவந்து அழகுற்றது. அம்மா சும்மாவே நல்ல நிறம். அழகு. இப்போது முகம் இன்னும் கூடக் கொஞ்சம் சிவுசிவுத்து அழகுற்றுவிட்டது. அவள் உடை மாற்ற உள்ளே போகும் மகளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். ஒரு ஆழ்ந்த மௌனம் அவள் மீது படிந்தது. குன்றின் மீது சிறுகற் படிகள் பல தாண்டி நடந்து பிறகு குடைந்த பாறைக் குகைக்குள் நுழைந்ததும் இதயத்தில் கவியும் அற்புத மோனம் அது. அதை யார் முன்னும் கலைக்காமல் அம்மா பத்திரமாகப் பொத்தி வைப்பாள்; அவளே கத்திவிட்டாள். கனமான குட்டிக் கண்ணாடிக் கோலிக் குண்டுகள் போல் விழும் மழை கண்டு...

(அடுத்த இதழில் முடியும்)

துபாயின் விஐபி சுட்டி!

பிரைவேட் ஜெட், ஃபெராரி கார் என வலம் வரும் ரஷீத் பெல்ஹாசா, பிரபலங்களான சல்மான்கான், மெஸ்ஸி, ஜாக்கிசான் ஆகியோரோடு எடுக்கும் போட்டோக்கள் செம வைரல். பிசினஸ்மேன் சைஃப் அகமது பெல்ஹாசாவின் தவப்புதல்வன்தான் ரஷீத். 15 வயதிலேயே ஆன்லைன் கடையை ஓப்பன் செய்து பிசினசிலும், பப்ளிசிட்டியிலும் பின்னுகிறார்.

பெண்களுக்கு சுதந்திரம்!

அண்மையில் சவுதி அரேபியா அரசு, பெண்கள் வண்டி ஓட்ட அனுமதித்துள்ளது. ஜூலை 2018 அன்று பெண்கள் புதிய லைசென்ஸ்களுக்கு அப்ளை செய்யலாம் என அரசு அறிவித்தவுடன் குஷியான கார் கம்பெனிகள் பெண்களை மையமாக்கி விளம்பரங்களை வெளியிட்டு வருகின்றன. ‘இது உங்கள் டர்ன், உலகை முன்னோக்கி நடத்திச் செல்வோம்’ என விளம்பர வாசகங்கள் றெக்கை கட்டுகின்றன.

தொழில்பக்தி!

அமெரிக்காவின் நியூயார்க் டிவி ஸ்டூடியோவில் ட்விட்டர் தொடர்பான விவாதம். கர்ப்பிணியான காம்பியர் நடாலியா பாஸ்க்வாரெல்லாவுக்கு நிகழ்ச்சியின் நடுவில் வயிற்றில் வலி ஏற்பட்டு பனிக்குடம் உடைந்துவிட்டது. ஆனாலும் வலி பொறுத்து ப்ரோகிராமை முடித்துவிட்டு, டிவி குழுவுக்கு தகவல் சொல்லி ஹாஸ்பிடல் சென்று மகனைப் பெற்றெடுத்துவிட்டார். வாட் எ தொழில்பக்தி என டிவி வட்டாரமே நடாலியாவை மெச்சி வருகிறது.